ในช่วงหนึ่งของชีวิต เรามักกลัวความเงียบมากกว่าความวุ่นวาย กลัวการอยู่คนเดียว กลัวการไม่มีใครทัก กลัววันที่ไม่มีข้อความแจ้งเตือน กลัวความรู้สึกที่ต้องเผชิญหน้ากับตัวเองโดยตรง ไม่ใช่เพราะเราอ่อนแอ แต่เพราะเราไม่เคยถูกสอนให้ “อยู่กับตัวเองอย่างปลอดภัย” ตอนเด็ก ความเงียบอาจหมายถึงการถูกละเลย ตอนโต ความเงียบจึงกลายเป็นสิ่งที่เราพยายามหลีกเลี่ยง ด้วยเสียงคนอื่น ด้วยความสัมพันธ์ ด้วยการยุ่งตลอดเวลา แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราจะเริ่มสังเกตว่า ยิ่งเราเติมเสียงจากภายนอกมากเท่าไร เสียงภายในใจก็ยิ่งเบาลง จนวันหนึ่ง เราไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า ตัวเองรู้สึกอะไร ต้องการอะไร หรือกำลังเหนื่อยเพราะอะไร การโต จึงไม่ใช่การหาใครสักคนมาอยู่ด้วยตลอดเวลา แต่คือการ “อยู่กับตัวเองได้ โดยไม่ต้องหนี” การอยู่เงียบ ๆ กับตัวเอง ไม่ใช่การปลีกวิเวก ไม่ใช่การตัดขาดโลก และไม่ใช่การเกลียดสังคม แต่มันคือความสามารถในการ นั่งอยู่กับความคิด อยู่กับความรู้สึก อยู่กับความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเอง โดยไม่รีบกลบมัน คนที่ยังไม่พร้อมอยู่กับตัวเอง มักรีบหาคำตอบ รีบหาคนฟัง รีบหาคนช่วยตัดสินใจ เพราะความเงียบทำให้เขาได้ยินเสียงในใจชัดเกินไป แต่คนที่โตแล้ว รู้ว่าไม่ใช่ทุกคำถามต้องมีคำตอบทันที ไม่ใช่ทุกความรู้สึกต้องถูกแก้ และไม่ใช่ทุกความเหงาต้องถูกแทนที่ด้วยใครสักคน การอยู่เงียบ ๆ คือช่วงเวลาที่เราได้ซ่อมใจ โดยไม่ต้องมีพยาน ได้ยอมรับความจริงว่า เราก็มีวันที่ไม่เก่ง ไม่มั่นใจ ไม่อยากคุย ไม่อยากอธิบาย และทั้งหมดนั้น ไม่ทำให้เรามีค่าน้อยลง คนที่โตแล้ว จะเริ่มรู้ว่า การอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้ทำให้เราหายไป แต่มันทำให้เรากลับมา กลับมาอยู่กับตัวเองในเวอร์ชันที่ซื่อสัตย์ขึ้น ไม่ต้องแสดง ไม่ต้องพยายาม ไม่ต้องเป็นใครเพื่อให้ถูกรัก แค่เป็น และยอมรับว่า แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย pride1979 จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย Mamad0vich จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย AdinaVoicu จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย sparky_c จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย PHAMgraphy จาก pixabay
