หลายครั้ง เราถูกมองว่าไม่ไหว ทั้งที่ความจริง เรา “ไหวมานานมากแล้ว” ไหวจนลืมถามตัวเองว่า ไหวแค่ไหนถึงจะพอ ไหวจนคิดว่า ความหนักคือเรื่องปกติ ไหวจนไม่รู้ตัวว่า สิ่งที่แบกอยู่ มันเกินแรงมานานแล้ว คนที่ดูเข้มแข็ง มักเป็นคนที่ไม่มีใครถามว่าเหนื่อยไหม เพราะทุกคนคิดว่าเขาน่าจะไหว และคนคนนั้น ก็มักจะเชื่อแบบนั้นเหมือนกัน เราเลยแบก โดยไม่กล้าบอกว่าไม่ไหว อดทน โดยไม่กล้าขอความช่วยเหลือ ยิ้ม โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังฝืน ความอ่อนแอในสายตาคนอื่น บางครั้ง คือความเหนื่อยสะสมในใจเรา มันไม่ใช่การพังเพราะเรื่องเดียว แต่มันคือการแบกทีละนิด ทุกวัน โดยไม่เคยวางลงจริง ๆ แบกความคาดหวังของครอบครัว แบกหน้าที่ แบกบทบาท แบกความเป็น “คนที่ต้องไม่พลาด” เราไม่ได้อ่อนแอ เราแค่ไม่มีพื้นที่ให้พัก แต่โลกนี้ มักให้รางวัลกับคนที่ “ทนได้” ไม่ใช่คนที่ “ดูแลตัวเองเป็น” เลยไม่แปลก ที่หลายคนรู้สึกผิด ทุกครั้งที่ตัวเองรู้สึกไม่ไหว เราถูกสอนให้สู้ แต่ไม่เคยถูกสอนให้ยอมรับว่า บางวัน การยอมรับว่าตัวเองเหนื่อย คือความกล้าที่แท้จริง การร้องไห้ ไม่ได้ทำให้เราน้อยลง การพัก ไม่ได้ทำให้เราล้มเหลว การยอมรับว่าไม่ไหว ไม่ได้ทำให้เราด้อยค่า มันแค่ทำให้เรา “ซื่อสัตย์กับตัวเอง” ถ้าวันนี้คุณรู้สึกว่า ตัวเองไม่เหมือนเดิม ไม่เก่งเหมือนเดิม ไม่แข็งแรงเหมือนเดิม อย่าเพิ่งโทษตัวเอง ลองถามตัวเองก่อนว่า คุณแบกอะไรมานานแค่ไหน โดยที่ไม่มีใครรู้ บางที สิ่งที่คุณต้องการ ไม่ใช่คำปลอบ ไม่ใช่คำแนะนำ แต่คือการอนุญาตให้ตัวเอง วางของหนักลงสักพัก ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย Pexels จาก pixabay ภาพประกอบที่ 1 โดย Abbat1 จาก pixabay ภาพประกอบที่ 2 โดย JerzyGórecki จาก pixabay ภาพประกอบที่ 3 โดย Engin_Akyurt จาก pixabay ภาพประกอบที่ 4 โดย Chuotanhls จาก pixabay
