ชีวิตปกติของคนเราแต่ละคนไม่เหมือนกัน ผมเป็นคนนึงที่ใช้ชีวิตแบบมนุษย์ธรรมดาที่มีความเป็นธรรมชาติ โดยไม่ได้ใส่ใจ สนใจถึงความตาย ความเจ็บปวด หรือ แม้แต่ป่วย เมื่อวันที่ไม่เคยคาดคิดก็เข้ามาเยือน สิ่งที่ไม่มีใครนึกถึงฝันถึงก็เข้ามา ในช่วงเวลา 6 ปีให้หลัง ผมได้เผชิญพบเจอกับการที่ต้องเสียคนที่ผมรักไป ไม่ว่าจะเป็นพี่สาวที่ป่วยเป็น มะเร็งเต้านม หรือแม้กระทั่ง ป้าของผมก็ป่วยเป็น มะเร็งมดลูก ความเจ็บปวด ความทุกข์ ความเสียใจก็เกิดขึ้น เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างถาโถมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว แบบพายุหมุนเลยทีเดียว กลับกลายเป็นว่าสติของผมได้หลุดไป..เริ่มขึ้นในปี 59 ผมต้องทำหน้าที่พาพี่สาวไปหาหมอตลอด ไม่ว่าจะพาไปรับการผ่าตัด หรือ การทำคีโม ไปในสถานที่ต่างๆที่คิดว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ทำให้พี่สาวผมหายแต่จนเเล้วจนรอด คำว่าปาฎิหาริย์ ก็ไม่เกิดขึ้นจริงตามที่ผมหวังไว้ สิ่งที่เกิดขึ้นภายในใจตอบตัวผมเองว่าต้องหาวิธีให้พี่สาวรอด ต้องให้กำลังใจกัน สุดท้าย ความตายก็มาพรากคนที่รักจากผมไปแบบไม่มีวันย้อนกลับ ในวันที่เคยสดใสกลับกลายเป็นวันที่ผมรู้สึกว่าฝนตกมืดมน สิ้นหวัง ผมต้องทำอย่างไรนั้นเหรอ ผมคิดในใจ เราจะไปไหวไหม หรือ เราจะหมดแรงตรงนี้ ทุกคำถามต่างเกิดขึ้นในหัวของผม สบสนวกวนไปหมด เหตุที่เป็นเช่นนี้ เพราะ พี่สาวของผมเขาคือคนที่คอยประคองให้ผมลุกขึ้นมาในวันที่ครอบครัวเราแตกแยก ที่พ่อไปทาง แม่ไปทาง แต่กระนั้นเราพี่น้องก็ปลอบใจและให้กำลังใจกันมาตลอด ประกอบกับผมต้องมาประสบอาการป่วยในตอนนั้นคือเนื้องอกในสะโพก ที่มารู้ตัวเพราะว่าเกิดอาการปวดขึ้นมา และผมได้รับการตรวจและรักษา แต่เมื่อพี่สาวผมจากไปแล้วผมเลยรู้สึกว่าผมควรจะทำอย่างไรดีกับชีวิตข้างหน้า นั้นสินะเราจะต้องทำยังไง ในวันสุดท้ายของชีวิตพี่สาวก่อนที่แกจะเสียชีวิตไป แกได้สั่งเสียกับผมว่า ต้องอยู่ ต้องดูแลแม่ ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ชีวิตเราอยู่รอด สัญญากับพี่นะว่าจะทำได้และต้องทำให้ได้ ในตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรเลยรับปากไว้ก่อนเพื่อให้คนป่วยสบายใจ และแกก็จากไปไม่มีวันกลับในวันที่ผมยังมีอาการป่วยยังไม่หายต้องรักษา ที่ยังไม่รู้ว่าการรักษาจะได้ผลหรือเปล่า ในนาทีนั้นผมคิดไว้ว่าเราคงหมดเเล้วทุกย่าง สิ่งที่ตามมาผมกลับรู้สึกว่าจิตใจอีกด้านกำลังที่จะต้องการออกมาเหมือนมีอีกคน ความเหงาเริ่มเข้ามา สภาวะทางจิตใจที่เกิดขึ้นนั้นคืออาการทางจิตเเพทย์ ผมถูกตรวจพบว่ามีอาการเป็นโรควิตกกังวล และสภาวะซึมเศร้าเข้ามาพร้อมกัน มันเลยยิ่งทำให้ผมยิ่งไม่อยากมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้อีกต่อไป คิดไปต่างๆนาๆ ตามประสาคนที่ไม่เคยป่วย เราจะเป็นมะเร็งไหม เราจะเป็นภาระคนอื่นไหม แม้กระทั่งคิดที่จะไปฉีดยาตาย เพราะ การที่เราไม่มีสติ จากที่มีตัวอย่างของคนในครอบครัวนั้นเอง อาการป่วยทั้งหมดก็มีจุดเริ่มต้นมาจากเนื้องอกที่จะคล้ายๆกับพี่สาวของผมเหมือนกัน ในวันที่หมอนัดผมไปในสภาพคนสิ้นหวัง แต่ก็โชคดีที่ได้รับคำปรึกษาที่ดีจากคุณหมอ โดยการที่คุณหมอได้ส่งผมไปตรวจที่แผนกจิตเวช ตามข้างต้นที่ผมได้กล่าวมา แม้ตอนแรกจะไม่ยอมไปเพราะคิดว่ามีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่จะไปในที่แห่งนั้น แต่ในเมื่อหมอเขาแนะนำแล้วพร้อมจะส่งเราไป แถมเราก็รับปากพี่สาวไว้แล้วนิ จะผิดคำพูดคนที่ตายไปแล้วมันคงไม่ดีแน่ ผมเลยยอมไปรักษาทางจิตเวชลองดูก่อนผลออกมาก็เป็นตามที่กล่าวมาคือ โรควิตกกังวล และซึมเศร้าตามมา สิ่งที่ทำให้ผมยอมรับการรักษาควบคู่ไปกับการรักษาเนื้องอกที่กระดูกสะโพกนอกจากที่รับปากพี่สาวแล้ว ก็คือ แม่... นั้นคือกำลังใจอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมลุกขึ้นมาที่จะเดินหน้ารักษาตัวต่อไปและแม่ผมชอบพูดเสมอกับคำที่ว่า ไม่เป็นไร เอาใหม่เราต้องมีพรุ่งนี้ให้ได้นะ และนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการรักษาที่ยังไม่จบและจะมีเรื่องราวต่างๆตามมาอีกมากมาย กับคำว่า เมื่อความป่วยกำลังเข้ามาเยือน กำลังใจจะมีส่วนที่จะช่วยให้เราผ่านช่วงวิกฤตนี้ไปได้อย่างแน่นอนครับ.... ภาพปกทำเองจากเว็บไซต์ canva.comภาพประกอบหน้าปกโดย Quintin Gellar จาก Pexelsภาพที่ 1 โดย Nathan Cowley จาก Pexelsภาพที่ 2 โดย Skitterphoto จาก Pixabayภาพที่ 3 โดย Keenan Constance จาก Pexelsภาพที่ 4 โดย Download a pic Donate a buck จาก Pexelsเปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !