หลายคนคิดว่าตัวเองพักแล้ว แต่ความจริงคือ แค่หยุดทำงาน ไม่ได้แปลว่าหยุดทำร้ายตัวเอง เรานั่งเฉย ๆ แต่ใจยังด่า เรานอนพัก แต่หัวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เราหยุด แต่ยังคิดว่าตัวเองขี้เกียจ ไร้วินัย ไม่เอาไหน นี่ไม่ใช่การพัก แต่มันคือการแบกความคาดหวัง ไปพักด้วย การพักที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การหยุดร่างกาย แต่คือการหยุดโทษตัวเอง หยุดคิดว่า “คนอื่นยังไปต่อ แล้วเราทำอะไรอยู่” หยุดรู้สึกผิด กับการดูแลตัวเอง หยุดมองการพัก เป็นความล้มเหลว เพราะความเหนื่อย ไม่ได้หายด้วยการฝืน แต่มันหายด้วยความปลอดภัย ปลอดภัยพอ ที่จะยอมรับว่า ตอนนี้เราไม่ไหวจริง ๆ ปลอดภัยพอ ที่จะไม่ต้องพิสูจน์อะไร แม้ในวันที่ไม่ productive การพัก ไม่ใช่การทิ้งความฝัน แต่คือการรักษามัน ไม่ให้พังไปก่อนถึงเส้นชัย คนที่พักได้ดี ไม่ใช่คนที่ไม่ขยัน แต่คือคนที่เข้าใจจังหวะของตัวเอง เข้าใจว่า การไปต่อโดยไม่พัก อาจพาเราไปไกล แต่ไปได้ไม่นาน และเข้าใจว่า การพักโดยไม่โทษตัวเอง จะทำให้เรากลับมา พร้อมกว่าเดิม ถ้าวันนี้คุณกำลังพัก และรู้สึกผิด ขอให้รู้ไว้ว่า คุณไม่ได้อ่อนแอ คุณแค่กำลังดูแลชีวิต ให้ไปต่อได้จริง สังคมสอนเราให้เชื่อว่า คนที่พัก คือคนที่ยังไม่พยายามพอ แต่ความจริงคือ คนที่ไม่พักเลย ต่างหาก ที่กำลังผลักตัวเองไปสู่จุดพัง การพัก ไม่ใช่ศัตรูของความสำเร็จ แต่มันคือส่วนหนึ่งของมัน เราไม่สามารถ ใช้ร่างกายและใจ แบบไม่ชาร์จ แล้วหวังให้มันทำงานได้ดีตลอดเวลา การพักที่แท้จริง คือการให้ตัวเองมีค่า แม้ในวันที่ไม่ได้สร้างผลงาน คือการอนุญาตให้ตัวเอง ไม่ต้องมีประโยชน์ ไม่ต้องเก่ง ไม่ต้องขยัน แค่ “เป็นอยู่” ก็พอ หลายคนพัก แต่ใจยังเร่ง ยังเปรียบ ยังกลัวว่าจะตามไม่ทัน นั่นไม่ใช่การพัก แต่มันคือการหนีงาน แล้วเอาความรู้สึกผิดมานั่งแทน การพักที่ดี ต้องมาพร้อมกับความเมตตา ต่อตัวเอง เมตตาที่บอกว่า “ตอนนี้เราเหนื่อยจริง ๆ” และนั่นไม่ใช่เรื่องน่าอาย เมื่อเราเลิกโทษตัวเองระหว่างพัก ร่างกายจะได้พักจริง ใจจะได้ฟื้นจริง และเราจะกลับมา พร้อมกว่าที่เคยเป็น เพราะการไปต่อ ไม่จำเป็นต้องรีบ แต่ต้องไปได้ไกล ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย StockSnap จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย DanielaElenaTentis จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย Pexels จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย brandonascimento จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย gromovataya จาก pixabay
