การโต คือการไม่ต้องชนะใครอีกต่อไป ในช่วงหนึ่งของชีวิต เราเคยเชื่อว่าการ “ชนะ” คือเครื่องยืนยันคุณค่าของตัวเอง ชนะเพื่อน ชนะคนที่ดูถูกเรา ชนะคนที่เคยทำให้เราเสียใจ หรืออย่างน้อยที่สุด…ชนะภาพอดีตของตัวเอง เราถูกสอนมาตลอดว่า ถ้าอยากพิสูจน์ตัวเอง ต้องเก่งกว่า ถ้าไม่อยากแพ้ ต้องพยายามมากกว่า ถ้าไม่อยากถูกมองข้าม ต้องวิ่งให้เร็วกว่าใคร การเติบโตในวัยหนึ่งจึงเต็มไปด้วยการแข่งขัน ไม่ใช่แค่ในสนามสอบหรือที่ทำงาน แต่รวมถึงในความสัมพันธ์ ในโซเชียลมีเดีย และในใจของเราเอง เรานับยอดไลก์ เราเทียบความสำเร็จ เราเฝ้าดูว่าคนอื่นไปถึงไหนแล้ว และถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่า “ทำไมเรายังไม่ถึงตรงนั้นบ้าง” แต่พอเวลาผ่านไป เราจะเริ่มรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ เราเริ่มเหนื่อยกับการแข่ง ไม่ใช่เพราะเราแพ้ แต่เพราะเราเริ่มถามตัวเองว่า เรากำลังแข่งไปเพื่ออะไร การโตขึ้นจริง ๆ ไม่ได้เกิดจากวันที่เราชนะใคร แต่เกิดจากวันที่เรายอมวางสนามแข่งลง แล้วเลือกเดินในจังหวะของตัวเอง เราเริ่มเข้าใจว่า การที่ใครสักคนประสบความสำเร็จ ไม่ได้แปลว่าเราล้มเหลว การที่ใครสักคนไปได้ไกลกว่า ไม่ได้แปลว่าเราช้าเกินไป บางวันเราไม่ได้ต้องการชัยชนะ เราแค่ต้องการความสงบ ต้องการตื่นมาแล้วไม่รู้สึกว่าตัวเอง “ตามหลังชีวิต” การโต คือวันที่เราไม่รู้สึกต้องพิสูจน์อะไรกับใครอีก ไม่ต้องรีบอธิบาย ไม่ต้องรีบเทียบ ไม่ต้องรีบวิ่ง เราเริ่มเลือกสิ่งที่เหมาะกับพลังของเรา เลือกความสุขที่ไม่ต้องอวด เลือกความสำเร็จที่ไม่ต้องแข่ง เราอาจไม่ได้ดีที่สุดในสายตาใคร แต่เราเริ่มรู้สึกว่า เราไม่ต้องเป็นที่หนึ่งของใคร แค่ไม่หลงทางจากตัวเองก็พอ และนั่นแหละ คือสัญญาณของการเติบโต การเติบโตที่ไม่ต้องมีถ้วยรางวัล แต่มีหัวใจที่ไม่เหนื่อยกับการเอาชนะอีกต่อไป ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย VuhoangNo7 จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย Pexels จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย Pexels จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย ShaneRoybal จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย Okaami จาก pixabay
