เราถูกสอนมาเสมอว่า คนดีต้องเสียสละ ต้องเข้าใจ ต้องยอม ต้องเป็นฝ่ายถอย จนวันหนึ่ง เรากลายเป็นคนที่เข้าใจทุกคน ยกเว้นตัวเอง หลายคนรู้สึกผิด ทุกครั้งที่เลือกตัวเอง รู้สึกเหมือนกำลังเห็นแก่ตัว เหมือนกำลังทอดทิ้งใครบางคน ทั้งที่ความจริงคือ เราแค่หยุดทำร้ายตัวเองเพื่อรักษาคนอื่นไว้ การเลือกตัวเอง ไม่ใช่การไม่แคร์คนอื่น แต่มันคือการยอมรับว่า เราเองก็เป็น “คนหนึ่ง” ที่ควรถูกดูแล เราไม่สามารถอยู่ในทุกบทบาท ไม่สามารถเป็นทุกอย่างให้ทุกคน โดยที่ไม่สูญเสียบางส่วนของตัวเองไป หลายความสัมพันธ์ ไม่ได้พังเพราะเราเลือกตัวเอง แต่มันพังเพราะมันต้องอาศัย “การเสียสละฝ่ายเดียว” เพื่อให้มันอยู่รอด และนั่นไม่ใช่ความสัมพันธ์ แต่มันคือภาระ การเลือกตัวเอง อาจหมายถึง การไม่รับสายบางสาย การไม่ตอบทันที การปฏิเสธบางคำขอ หรือการเดินออกจากสถานการณ์ ที่ทำให้เรารู้สึกเล็กลงเรื่อย ๆ คนที่รักเราอย่างแท้จริง อาจไม่เข้าใจทุกการตัดสินใจ แต่จะไม่บังคับให้เราเจ็บ เพื่อให้เขาสบายใจ การเลือกตัวเอง คือการวางขอบเขต ไม่ใช่การสร้างกำแพง คือการบอกว่า “ตรงนี้คือสิ่งที่ฉันรับได้” และ “ตรงนี้คือสิ่งที่ฉันไม่ควรต้องทนอีกแล้ว” มันไม่ใช่ความใจร้าย แต่คือความซื่อสัตย์ ต่อตัวเองและต่อความสัมพันธ์ เพราะความสัมพันธ์ที่ดี ไม่ควรต้องแลก ด้วยการสูญเสียตัวตนของใครคนหนึ่ง มีช่วงหนึ่งของชีวิต ที่เราจะเริ่มสับสนว่า การเลือกตัวเองกับการเห็นแก่ตัว ต่างกันตรงไหน เพราะทุกครั้งที่เราพยายามยืนฝั่งตัวเอง มักมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัวว่า “แล้วคนอื่นล่ะ” “เราจะดูใจร้ายไปไหม” “เรากำลังทำให้ใครเสียใจหรือเปล่า” หลายคนเติบโตมากับบทบาทของ “คนที่เข้าใจเก่ง” “คนที่ยอมได้” “คนที่ไม่อยากมีปัญหา” จนลืมไปว่า ความเข้าใจที่ดี ไม่ควรต้องแลกกับการกลืนความรู้สึกของตัวเองลงไปทุกครั้ง การเลือกตัวเอง บางทีมันไม่ได้ยิ่งใหญ่ ไม่ได้ดราม่า มันอาจเป็นแค่การ ไม่ฝืนไปในที่ที่เราไม่อยากไป ไม่ตอบคำถามที่ทำให้เรารู้สึกไม่ปลอดภัย หรือไม่อธิบายซ้ำ ๆ กับคนที่ไม่เคยฟังตั้งแต่แรก แต่สิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้ กลับทำให้เรารู้สึกผิด เพราะเราเคยถูกสอนว่า ถ้ารัก ต้องอดทน ถ้าแคร์ ต้องยอม ถ้าเป็นคนดี ต้องไม่เลือกตัวเองก่อน ความจริงคือ การเลือกตัวเอง ไม่ได้ทำให้คนอื่นเจ็บ เท่ากับการที่เราฝืนอยู่ แล้วค่อย ๆ หมดแรง หมดใจ และกลายเป็นคนที่ไม่เหลือพลังจะรักใครจริง ๆ หลายความสัมพันธ์ ไม่ได้พังเพราะเราเลือกตัวเอง แต่มันพังเพราะ มันไม่เคยเผื่อพื้นที่ให้เรามีตัวตน การเลือกตัวเอง จึงไม่ใช่การเดินหนี แต่คือการยืนอยู่ในที่ที่ เราไม่ต้องหดตัว ไม่ต้องขอโทษกับการเป็นตัวเอง และไม่ต้องเจ็บเพื่อให้ใครสบายใจ บางคนอาจไม่เข้าใจ บางคนอาจมองว่าเราเปลี่ยน แต่การโต ไม่ใช่การอยู่ให้ถูกใจทุกคน มันคือการอยู่ให้ไม่ทำร้ายตัวเองอีก ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย JillWellington จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย Ranger1985 จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย lubovlisitsa จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย Pexels จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย Long_Phung จาก pixabay
