หนึ่งในบทเรียนที่ยากที่สุดของการโต คือการแยกให้ออกว่า อะไรคือความรับผิดชอบของเรา และอะไรไม่ใช่ หลายคนเหนื่อย ไม่ใช่เพราะทำงานหนัก แต่เพราะแบกเรื่องที่ไม่ควรแบก แบกอารมณ์ของคนอื่น แบกความคาดหวัง แบกความผิดที่ไม่ใช่ของตัวเอง แบกความล้มเหลวของคนรอบข้าง เพราะเราเคยถูกชม ว่าเป็นคนดี เป็นคนเข้าใจ เป็นคนที่ “ไม่ทิ้งใคร” แต่ไม่มีใครถามว่า เราไหวไหม การโต คือวันที่เรารู้ว่า เราไม่จำเป็นต้องแก้ปัญหาให้ทุกคน ไม่จำเป็นต้องเป็นที่พึ่งตลอดเวลา และไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ ต่อการตัดสินใจของคนอื่น เราไม่สามารถทำให้ทุกคนพอใจ และนั่นไม่ใช่ความล้มเหลว เรารับผิดชอบ ความตั้งใจของเรา การกระทำของเรา และขอบเขตของเรา แต่เราไม่ต้องรับผิดชอบ ต่อความรู้สึกที่คนอื่นเลือกจะมี จากการที่เราไม่เป็นอย่างที่เขาคาดหวัง การรู้ว่าอะไรไม่ใช่หน้าที่ของเรา ไม่ทำให้เราเป็นคนเย็นชา แต่มันทำให้เราเป็นคนที่ไม่ทำร้ายตัวเอง เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของความดี เมื่อเราเลิกแบกสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา เราจะมีแรงเหลือ สำหรับสิ่งที่สำคัญจริง ๆ สำหรับการดูแลใจ การเติบโต และการใช้ชีวิต ในแบบที่ไม่ต้องฝืน การโตอย่างแท้จริง ไม่ใช่การรับผิดชอบทุกอย่าง แต่คือการเลือกอย่างมีสติว่า อะไรควรรับ และอะไรควรวาง หนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ผู้ใหญ่หลายคนดูเหนื่อย ไม่ใช่เพราะชีวิตยาก แต่เพราะเขาแบกมากเกินไป แบกความรู้สึกของคนอื่น แบกปัญหาที่ไม่ได้ก่อ แบกความคาดหวังที่ไม่ได้เลือก และแบกความผิด เพียงเพราะไม่อยากถูกมองว่า “ไม่ดีพอ” เรามักถูกปลูกฝังว่า ถ้าใครเสียใจ เราต้องมีส่วนผิด ถ้าใครโกรธ เราต้องรีบแก้ ถ้าใครไม่พอใจ เราต้องเปลี่ยนตัวเอง จนวันหนึ่ง เราหลงลืมไปว่า ความรู้สึกของคนอื่น ไม่ใช่ความรับผิดชอบทั้งหมดของเรา การโต คือวันที่เราเริ่มแยกออกว่า อะไรคือ “ความเห็นอกเห็นใจ” และอะไรคือ “การแบกเกินหน้าที่” เราเห็นใจได้ แต่ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบแทน เราเข้าใจได้ แต่ไม่จำเป็นต้องยอมทุกอย่าง เราแคร์ได้ แต่ไม่จำเป็นต้องเสียสุขภาพใจ หลายคนรู้สึกผิด ที่ไม่สามารถช่วยใครได้มากกว่านี้ ทั้งที่จริง ๆ แล้ว เขาได้ทำเต็มที่ในขอบเขตของตัวเองแล้ว การโต คือการยอมรับว่า เรามีขีดจำกัด และการมีขีดจำกัด ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนไม่ดี ไม่ใช่หน้าที่ของเรา ที่จะต้องทำให้ทุกคนมีความสุข ไม่ใช่หน้าที่ของเรา ที่จะต้องเข้าใจทุกการกระทำ และไม่ใช่หน้าที่ของเรา ที่จะต้องทนอยู่ในสถานการณ์ ที่บั่นทอนใจเราเรื่อย ๆ เมื่อเราเริ่มวางของที่ไม่ใช่ของเรา ชีวิตจะเบาลง ไม่ใช่เพราะเรารักใครน้อยลง แต่เพราะเราเริ่มรักตัวเองอย่างมีสติ การโตอย่างแท้จริง ไม่ใช่การเป็นที่พึ่งของทุกคน แต่คือการเป็นที่พึ่งให้ตัวเองได้ โดยไม่รู้สึกผิดกับการวางสิ่งที่ไม่ใช่หน้าที่ของเรา ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย friday2022 จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย Long_Phung จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย vikkibilan จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย Lee_Photo จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย StarFlames จาก pixabay
