การเติบโตของใครหลายคน ไม่ได้เริ่มจากการ “ไปได้ไกลกว่าใคร” แต่เริ่มจากวันที่เราเลิกเอาชีวิตตัวเอง ไปวางไว้ข้าง ๆ ชีวิตของคนอื่น เราโตมาในยุคที่ชีวิตของคนรอบตัว ถูกคัดมาเฉพาะช่วงที่ดูดีที่สุด ช่วงที่สำเร็จที่สุด ช่วงที่ยิ้มกว้างที่สุด ช่วงที่เหมือนทุกอย่างกำลังไปได้สวย แต่ชีวิตจริงของเรา ไม่ได้ถูกตัดต่อ ไม่ได้เลือกฉาก และไม่ได้หยุดความรู้สึกไว้แค่ตอนที่ดูดี เราจึงเผลอเอา “ทั้งชีวิตของเรา” ไปเทียบกับ “จุดไฮไลต์ของใครบางคน” โดยไม่รู้ตัว เราเอาวันที่เหนื่อย ไปเทียบกับวันที่เขาฉลอง เอาช่วงที่เรากำลังหลงทาง ไปเทียบกับช่วงที่เขาเหมือนรู้คำตอบทุกอย่าง เอาความพยายามที่ยังไม่ออกดอก ไปเทียบกับผลลัพธ์ที่เขาเพิ่งโพสต์ และสุดท้าย เราก็รู้สึกว่าตัวเอง “ช้า” ทั้งที่จริง ๆ แล้ว เราแค่เดินอยู่บนเส้นทางคนละเส้น การโต ไม่ใช่วันที่เราไม่เห็นความสำเร็จของคนอื่น แต่คือวันที่เราเห็นแล้ว ไม่เอามันมาลดคุณค่าของตัวเอง คือวันที่เรารู้ว่า ชีวิตแต่ละคนมีจังหวะไม่เท่ากัน มีเงื่อนไขไม่เหมือนกัน มีต้นทุนและบาดแผลไม่เท่ากัน และไม่มีใครมีหน้าที่ ต้องไปถึงจุดเดียวกัน ในเวลาพร้อมกัน การโตจึงไม่ใช่การเลิกดูชีวิตคนอื่น แต่คือการเลิกเอามันมาเป็นมาตรฐานตัดสินตัวเอง เราอาจยังไม่ประสบความสำเร็จ ยังไม่มั่นคง ยังไม่ชัดเจน ยังไม่เก่งในสายตาตัวเอง แต่ถ้าวันนี้ เราไม่เอาความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง ไปเทียบกับภาพที่ถูกคัดมาอย่างดีของใคร นั่นคือการเติบโต ที่เงียบ แต่มั่นคงมาก เพราะคนที่โตจริง ไม่จำเป็นต้องรู้สึกชนะ แค่ไม่รู้สึกแพ้ เมื่อเห็นชีวิตของคนอื่น อีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้เราหยุดเปรียบเทียบได้ คือการยอมรับว่า “เราไม่ได้รู้เรื่องราวทั้งหมดของชีวิตใครเลย” เราเห็นแค่สิ่งที่เขาเลือกให้เห็น แต่เราไม่เห็นคืนที่เขานอนไม่หลับ ไม่เห็นวันที่เขาสงสัยในตัวเอง ไม่เห็นความกลัวที่เขาไม่กล้าเล่า ชีวิตของคนหนึ่งคน ไม่ได้มีแค่ฉากสวย แต่มันเต็มไปด้วยฉากที่ไม่ถูกถ่าย ไม่ถูกเล่า และไม่ถูกแชร์ แต่ชีวิตของเรา กลับต้องอยู่กับฉากเหล่านั้นทุกวัน เราจึงรู้สึกว่าชีวิตตัวเอง “หนักกว่า” ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ทุกคนต่างก็แบกในแบบของตัวเอง การโต คือวันที่เราเริ่มแยกให้ออกว่า อะไรคือ “แรงบันดาลใจ” และอะไรคือ “แรงกดดัน” แรงบันดาลใจ ทำให้เราอยากไปต่อ แต่แรงกดดัน ทำให้เราเกลียดเส้นทางของตัวเอง ถ้าการดูชีวิตของใคร ทำให้คุณรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่า รู้สึกว่าตัวเองช้า รู้สึกว่าตัวเองไม่พอ นั่นไม่ใช่แรงบันดาลใจแล้ว คนที่โต จะไม่ฝืนเสพสิ่งที่บั่นทอนใจ แม้มันจะดูสวยงามแค่ไหนก็ตาม เพราะการเดินในจังหวะของตัวเอง อาจไม่เร็ว อาจไม่โดดเด่น แต่เป็นจังหวะเดียว ที่เราไม่ต้องฝืนหายใจ และนั่น สำคัญกว่าการไปถึง พร้อมใครบางคนมาก ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย Jupilu จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย Nissor จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย annafill28 จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย Irina_kukuts จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย Pexels จาก pixabay
